miércoles, 16 de agosto de 2017

POESÍA, MÁIS POESÍA POR FAVOR

LÚA DA ECLIPSE PARCIAL DE AGOSTO DE 2017 (I)

A min esto da poesía, da beleza, sempre me prendeu, xa desde os tempos do meu primeiro intento poético do que teño constancia, de cando tiña os meus 14 ou 15 anos; logo tiven unha verdadeira febre poética alá polos anos 1977 / 1978, cando eu contaba entre os vinte e vinteún anos. E as referencias á lúa e á natureza non podían faltar. A lúa é un obxecto poético e literario moi recurrido, lembremos a época do Romanticismo; por exemplo, ou o Modernismo, a autores como Rubén Darío, nos que a lúa e o ambiente nocturno do luar tiñan tanta importancia e eran de forma reiterada tan utilizados. Eu, salvando as distancias, nos meus intentos e xogos poéticos tamén lle cantei á lúa, por exemplo, neste poema en castelán do ano 1978:

Luna, luna vieja amiga
yo te quiero contar
y te quiero saludar
y narrarte tantas cosas
que desde las alturas
tú puedes contemplar.

Que los hombres no se aman
y envidia se tienen
egoísmo y pereza
que tú puedes observar.

Este mundo aquí abajo
con pobreza y con hambre
¡y con hambre de tantas cosas!
que hemos de necesitar.

Las guerras y divisiones
tantas cosas y opresiones
que nos han de esclavizar.

Luna, luna vieja amiga
te dejo con tu alumbrar
que aunque tu luz no es tuya
la sabes aprovechar.

(c) Xermán - 1978

LÚA DE AGOSTO DE 2017 (II)

sábado, 5 de agosto de 2017

LXXIII MESA DAS VERBAS - 10-08-2017; 21:30 H



O XOVES, 10 DE AGOSTO DE 2017, ÁS 21:30 H., NA PRAZA DE RAVELLA (NA PZA. DA PEIXERÍA EN CASO DE MAL TEMPO) LXXIII MESA DAS VERBAS COA COLABORACIÓN MUSICAL DE VÍCTOR CASTRO E OS SEUS SOBRIÑOS, JOSÉ LUÍS BARREIRO, E OS TERRIBLES DE AROUSA.

VINDE CEIBAR OS VERSOS AO AR DE AROUSA

SAÚDE E POESÍA

Coido que tivemos unha edición especial da Mesa das Verbas memorable, a pesares da inconveniencia do cambio horario e da forte e desagradable brisa, pero xa se sabe, estamos en agosto. Aprenderemos da experiencia para intentar unha mellor ubicación e unha hora máis axeitada, ademais doutros pequenos detalles. Aínda así, é unha edición para a lembranza. O público excelente, sobre todo os valentes que rexistiron ata o final.

No apartado musical excelente actuación de overtura por parte do fillo e netos do noso compañeiro Eduardo Víctor Castro López "EvCalo". Principiaron o fillo, Víctor Castro, profesor de música, acompañado dos seus sobriños Anxela Castro e Alejandro Pazó, que cantan como os anxos, interpretaron unha peza chamada "Cristal".

Logo, outros netos de EvCalo, Juan e Miguel Froján interpretaron o poema de Curros "O maio", con musica de X. Emilio Batallán.

José Luís Barreiro del Río interpretou varias pezas melódicas, entre elas, a súa versión de "Negra Sombra" de Rosalía, con música da autoría de Amancio Prada.

Os Terribles de Arousa, terribles como sempre, convocaron, animaron e puxeron o remate de pratino coa súa extraordinaria actuación chea de simpatía e bo facer. Son o mellor do folclore arousán. 

Ceibaron os versos ao ar nestas festas de San Roque de Vilagarcía:

- Tere Briones
- Carmen Abalo
- José Tizado
- Ramón Torrado
- Carme Darriba
- Enrique Brumbéck
- Isaura Lago
- Víctor Eduardo Castro López "EvCalo"
- Ramón Torrado
- Sergio Pazó, quen declamou o poema do seu avó "EvCalo" titulado "Raíces"
- María José Rubianes
- Jean Carballo
- Isabel Peleteiro
- Manuel Lage
- Xermán Manuel Torres

Anunciouse que a LXXIV Mesa das Verbas terá lugar o sábado, 23/09/2017, ás 18:30 h. na Sala de Conferencias do Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa.

San Roque nos conceda SAÚDE E POESÍA!!!

domingo, 30 de julio de 2017

TITO PORTO, UN EXEMPLO DE POETA VITAL

Tito Porto máis eu nun acto poético

Tito Porto vén de cumplir 96 anos o pasado 7 de xullo de 2017, día de San Fermín, é un exemplo de vitalidade e entusiasmo para todos nós. Cunhas ganas de vivir extraordinarias e tendo un enorme interese e curiosidade por todo; é exemplar. Desexamos para este querido amigo e compañeiro longa vida para poder gozar da súa presenza tan querida e buscada e para deleitarnos con moitos poemas seus, tan tenros e cheos de vida e de experiencias. É un dos históricos da experiencia poética arousá Mesa das Verbas, non se pode entender esta vivencia sen Tito. Vida e poesía para Tito e para a Mesa das Verbas. Con moito agarimo, parabéns!

E agora un fermoso e sentido poema de Tito Porto:


domingo, 16 de julio de 2017

GRUPO INFANTIL DE TEATRO "BRÉTEMA" DO COLEXIO PÚBLICO O PIÑEIRIÑO



PARTICIPACIÓN DO GRUPO DE TEATRO INFANTIL “BRÉTEMA” DO COLEXIO PÚBLICO O PIÑEIRIÑO NOS CERTAMES DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL DO CONCELLLO DE VILAGARCÍA DE AROUSA (1991-1993; 1995)



En primeiro lugar, lembrar aqueles certames municipais de teatro infantil e xuvenil que o Concello de Vilagarcía de Arousa chegou a organizar recollendo a iniciativa dalgúns docentes que gozabamos do teatro co noso alumnado. A primeira edición foi en 1989. Coa perspectiva do tempo, compre dicir que fóra unha máis que interesante iniciativa, que sen dúbida sería importante recuperar. Este certame contribuíu a consolidar verdadeiras vocacións teatrais, a que moitos escolares descubrisen o veleno do teatro e chegasen a representar pezas de teatro galego e a saber que este existe. Conviña volver a intentar recuperar unha idea coma esta que tantos bos froitos colleitou. A partires da VII edición, o certame convértese en Mostra e comeza o seu declive ata deixarse de convocar. Convén subliñar que en Vilagarcía sempre houbo inquedanzas polo teatro. Aínda que agora mesmo o teatro galego e en galego non está a atravesar os seus mellores momentos, mesmo na capital arousá; por iso conviña darlle un pulo e os centros de ensino deberán xogar nel un papel moi importante.

Indagando no Fondo Local da Biblioteca “Rosalía de Castro” de Vilagarcía, na carpeta 3 e baixo o epígrafe de teatro, topamos algúns documentos de interese: fallo de xurado, folletos cos programas dalgunha das edicións do Certame de Teatro Infantil e Xuvenil, que mencionabamos anteriormente, e alí recuperamos algúns datos e ledas lembranzas sobre o Grupo de Teatro Infantil “Brétema” do Colexio Público O Piñeiriño, que eu axudara a fundar e co que obtivemos moito éxito neste certame. Cos premios que conseguimos realizamos algunha excursión e viaxe cultural que aínda hoxe recordamos. A modo de síntese, vou recuperar algunha ficha dos certames correspondentes aos anos 1991, 1992 e 1993. Tamén se incluirán uns gráficos da VII Mostra de Teatro Infantil e Xuvenil.

-         III CERTAME MUNICIPAL DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL - 1991

Neste certame o Colexio P. O Piñeiriño acadou o 3º Premio, que ademais do diploma correspondente, obtivemos 10.000 ptas.

Tamén o premio ao mellor actor recaeu no noso simpático ex alumno: Juan Carlos Novas Castro.

A entrega de premios tivera lugar na Casa de Cultura, o 25 de maio de 1991, ás 20:00 h.

(Estes datos foron extraídos da acta do fallo do xurado e do programa de man).

FICHA DA OBRA PREMIADA

Título: Sopa de pedras.

Coordinadoras:  Mª Luísa Treviño Agra, Rosa Mª Maneiro Álvarez, Mª del Rocío de la Torre Culler.
Director: Germán Manuel Torres de Aboal.

PERSONAXES:

SOLDADO:   Juan Carlos Novas Castro

AMA DE CASA E RAPAZ 7º:   Mª Teresa García García

CONDUCTOR E RAPAZ 6º:    Ángel Mariño Romero

SR. COSTUMISTA:   Marcos Gómez Cespón

RAPAZ 2º:   Patricia Barreiro Tobío

RAPAZ 4º:   Josefina Rubiáns Angueira

RAPAZ 5º:   Luz Mª Vidal Cardalda


-         IV CERTAME DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL – 1992

Nesta oportunidade, o Grupo de Teatro Infantil “Brétema” do Colexio Público O Piñeiriño conseguiu o primeiro premio na súa categoría, a representación foi o 28 de maio de 1992, ás 20:00 h. na Casa de Cultura de Vilagarcía

Título: Falcatruadas de Rapaces. Duración aprox.: 20’. Historia do que lle acontece aos nenos e nenas dun pequeno pobo, en distintos ámbitos, un deles precisamente a escola, as súas andanzas e trasnadas nun ambiente de amizade e camaradería, nun mundo infantil coas súas alegrías e inquedanzas.

Autor e director: Germán Manuel Torres de Aboal

PERSONAXES:

MANOLIÑO:   Gloria Ochoa García, Adrián Rey Ríos

TOÑO:   María Díaz Rifón

PEPE:    Eva Sánchez Navia

O CODELO:   Eva Suárez Rosales

ANDRÉS:   Josefina Rubianes Angueira / Mª Mercedes García García

DONA ADELAIDA:   Patricia Barreiro Tobío

DONA IRIS:   Milagros Gómez Fariña
D. BRAULIO:   Luz Mª Vidal Cardalda

D. SERAPIO:   Luz Mª Vidal Cardalda

D. RESTITUTO: Mª Elena Vidal Cardalda


ALUMNADO:

-         Mª José Crespo Vaquero
-         Cristina Oubiña Ríos
-         Patricia Barreiro Tobío

MANTIDAS:

-         Irene Tobío Sayáns
-         Mª José Crespo Vázquez
-         Cristina Oubiña Ríos


Esta información foi obtida da consulta do programa de man do certame.


-         V CERTAME DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL – 1993


Nesta edición conseguimos de novo o primeiro premio e o premio á mellor actriz, recibido pola simpática e gran actriz, Patricia Tobío. (Con esta mesma obra, A tía Lambida, de Eduardo Blanco Amor, obtivera os mesmos galardóns cun grupo de alumnos e alumnas do Colexio Público daquela “José Antonio”, hoxe “A Lomba”, penso que na I edición de 1989, a mellor actriz fóra, nesa ocasión, unha sorprendente e magnífica Susana Mouriño). Esta obra é moi agradecida e moi doada para representar con principiantes, eu vina ensaiar e representar varias veces por meus amigos, Daniel L. Espiño Otero e Guadalupe de las Cuevas Ortiz, coa rapazada do barrio de A Laxe, na Asociación Cultural Contra Vento e Marea. Tamén meu amigo e compañeiro, Jesús Monedero, gravouna nunha película sonora en súper-8mm con algúns alumnos/as seus. É unha peza que me trae moi bos recordos.


Título: A tía Lambida. (Á pobre Lambida non a deixan en paz, todos na aldea a pedirlle cousas e por riba a alcumala, mesmo un señoritingo e ata o cura, válame Deus!).

Autor:   Eduardo Blanco Amor

Director:   Germán Manuel Torres de Aboal


PERSONAXES:

TÍA LAMBIDA:   Patricia Tobío / María Díaz

XANUCO:   Uxío Fernández / Javier Tobío

O CREGO:   Carlos Ubeira / David Ochoa

TERESA:   Carmen de la Torre / Mercedes García / Silvia Costa

CARLITOS:    Jorge López / Francisco L. Piñeiro

EDESIO:   Juan C. Fontán / Adrián Rey





Creo que o meu alumnado e eu mesmo gozamos moito coa práctica teatral. Faciamos grupo, aprendíamos e descubriamos xuntos. Eu tiña por costume en cada personaxe ter dous ou máis actores e actrices para írese trocando nas diversas funcións e para cubrir posibles baixas por distintos motivos e para que non quedaramos colgados. Eu dicíalles que nunha peza teatral todos eran importantes e necesarios, desde os protagonistas, secundarios ou figurantes, os técnicos de escenografía, de son, de maquillaxe, os que axudaban ao transporte e colocación dos materiais; todos imprescindibles, todos igual de necesarios, senón non sería posible a función. O teatro é un traballo en grupo, en equipo, debendo estar todos unidos e compenetrados para poder dicir: Arriba o pano!

Vexo máis necesaria que nunca a práctica teatral na escola, nas asociacións, nos grupos. Os concellos deberan promover certames para que a xente participe e sexa protagonista. O teatro é a vida, a vida é un teatro, o teatro mundo.

sábado, 8 de julio de 2017

ESCUELA DIOCESANA DE AGENTES DE PASTORAL (EDAP)



LA ESCUELA DIOCESANA DE AGENTES DE PASTORAL (EDAP) EN CAMINO

UNA OFERTA DE FORMACIÓN PERMANENTE E INTEGRAL SURGIDA A CONSECUENCIA DEL SÍNODO DIOCESANO (2012-2017)

PRIMERA REUNIÓN DE ANIMADORES Y SACERDOTES IMPLICADOS



Como una iniciativa creada como consecuencia del Sínodo Diocesano (2012-2017), surge la constitución y puesta en funcionamiento de la Escuela Diocesana de Agentes de Pastoral (EDAP), que recoge y tiene en cuenta también la tradición de las tareas de formación de nuestra diócesis, a través de tantas experiencias: Escuelas teológicas, grupos de formación bíblica, grupos de oración, jornadas y experiencias formativas de Cáritas, escuelas de catequistas,... Como muy bien nos recordó y reconoció nuestro Obispo Auxiliar, D. Jesús Fernández González.

Una comisión viene trabajando, precisamente presidida por D. Jesús, sobre propuestas pastorales y de ahí surgió la idea de crear la EDAP, que recoge el sentir y el deseo tantas veces manifestado de la necesidad de formación, reiteradamente mencionada también en el Sínodo; pues bien, ahora se ofrece un canal para la formación y vivencia de la fe, teniendo presente a las personas, delegaciones y demás entidades de nuestra diócesis que trabajan en el campo de la formación permanente, integral y global. Se trata de sumar y de aunar esfuerzos, debemos unirnos todos en tal cometido.

La mencionada comisión, presidida por nuestro Obispo Auxiliar, perfiló y diseñó la EDAP, tuvieron la idea de proponerme a mi como director de dicha Escuela, yo no pude negarme al ver la ilusión y el empeño de nuestro Obispo en tan loable e interesante iniciativa, con el respaldo, claro está, de nuestro señor Arzobispo. Espero estar a la altura y no defraudarlos, sobre todo siendo fiel a Cristo y a su Iglesia.

D. Jesús y también con mi pequeña contribución y con la colaboración de otras personas empezamos a organizar y a preparar todo para la puesta en funcionamiento de esta propuesta. Se contactó con todos los sacerdotes de la diócesis, se elaboró un folleto informativo, distribuido por todas las parroquias y se realizó una preinscripción de los posibles participantes de las tres vicarías que componen la diócesis en esta Escuela, en la actualidad hay cerca de 800 personas preinscritas, 59 sacerdotes implicados (el 14% del clero diocesano en activo), 25 animadores seleccionados. Es ya un magnífico comienzo.

El jueves, 6 de julio de 2017, a las 10:00 h. en el Aula Magna de la Hospedería del Seminario Mayor de Santiago de Compostela, tuvo lugar una sesión de trabajo muy fructífera e interesante en la que participaron los 25 animadores seleccionados con la presencia de un numeroso grupo de sacerdotes, presidida por nuestro Obispo Auxiliar, acompañado en la mesa presidencial por D. Luís Otero Outes (Vicario de Enseñanza y Catequesis), cuya delegación se encargó de diseñar los doce temas del primer bloque temático, por D. Rafael Casás (Diácono Permanente de A Coruña), quién diseñó los otros doce temas del bloque o apartado segundo. Todo este temario se desarrollará en doce sesiones a lo largo del curso 2017/2018, contando también con cuatro sesiones extraordinarias y especiales, a modo de retiros. Este será el plan de la Escuela para este próximo curso, que dará comienzo en el mes de octubre. Estaban acompañados de D. Germán Manuel Torres de Aboal, director de la Escuela.

D. Luís en su explicación recordó que necesitamos seglares formados, maduros y coherentes en la fe.

D. Rafael manifestó que la fe ha de ser vivida y experimentada personalmente y en comunidad.

Por su parte, D. Jesús explicó que hay que transmitir la alegría de la fe, tal como indica, una y otra vez, el Papa Francisco. Y que la formación que se va a recibir ha de tener en cuenta la cabeza, pero principalmente, el corazón, un corazón de carne, un corazón nuevo. Se trata de vivenciar y tener experiencia de fe. La formación que se reciba no es para uno solo, no es exclusivamente para un aprovechamiento individual y personal, sino que debe tener un fin comunitario, para ponerla al servicio de la comunidad, de la Iglesia.

D. Germán M. dirigió unas palabras de acogida y de gratitud e insistió en que nos dejemos contagiar por el entusiasmo y el trabajo de nuestro Obispo y que permitamos que nos empapemos e impregnemos de la alegría del Evangelio de Jesús, que dio a conocer estas cosas a los sencillos y mansos de corazón.

A continuación, se realizó un trabajo de distribución por zonas y por centros donde ejercerán su misión formativa los distintos animadores de los grupos de la Escuela y de los temas de los cuales se van a encargar de hacer el guión.

Acabamos sobre las 13:30 h., tal como empezamos y tal como deben hacer los cristianos, orando. En esta última plegaria pedimos la ayuda y protección de Nuestra Señora.

Y quedamos emplazados para una próxima reunión que tendrá lugar, D.M., en este mismo lugar el próximo viernes, 15 de septiembre de 2017, a las 18:00 h.

Los animadores se comprometieron a enviar al director los guiones de los temas que escogieron hasta el día 1 de septiembre.

D. Jesús expresa su gratitud a todos, deseándonos un buen verano y manifestando que espera vernos a todos en la reunión del próximo septiembre.


      Germán Manuel Torres de Aboal – Director de la EDAP

Datos de personas inscritas por arciprestazgos en junio de 2017

lunes, 29 de mayo de 2017

Poesía, máis poesía por favor

A quen lle dedicamos este blog, o profesor e erudito Xosé Filgueira Valverde, foi un grande escritor e un exquisito poeta; por iso, moitas das entradas están relacionadas coa poesía, da que somos uns afeccionados, uns amantes incondicionais. Pois ben, na última Mesa das Verbas, na edición LXXII, Sylvie Rico agasallounos cuns versos que imos reproducir, tal como ela nolos entregou. Logo, incluiremos un poema de Aquilino Iglesia Alvariño, pertencente ao seu poemario, Cómaros Verdes (Imp. Celta de Vilagarcía, 1947), onde lle fai unha homenaxe ao poeta pontevedrés Lois Amado Carballo. E que sigan correndo os versos no ar.




LUIS AMADO CARBALLO

Él era un ledo namorado
con un nome de álbore
e unha voz verde aurora de mañá verdegada,
e altas froles finas cheas de orballo.

Un día -xa o sabedes- abríuselle no peito
unha rosa mourana.

Ancraron os seus ollos en anchos ríos quedos,
e as suas maus
foron herbiña fina ou algo así.

Desde entón xa non foi
máis que un ledo poeta da súa terra.

Unha voz de pradelas e auga nova.
Un carreiriño de ameneiros e cucos de abril.
Unha vidreira verde-rosa de menceres...

Laberca de altas terras verdegadas,
primaveira de ríos,
mañanciña de fontes
e un doce aquél de frauta e souto amigo.


(Aquilino Iglesia Alvariño)

sábado, 20 de mayo de 2017

domingo, 7 de mayo de 2017

O CASTRO ALOBRE, LUGAR DAS NOSAS ORIXES






Aínda que no Concello de Vilagarcía de Arousa hai constancia da existencia de varios castros, tal como se reflicte, por exemplo no propio escudo da cidade e de que hai vestixios dabondo da existencia de múltiples testemuñas dos tempos prehistóricos, como o Castroagudín, o castro do lugar de San Roque en Carril, vilmente masacrado, a zona da mámoa na rúa Depuradora nas faldras de Xiabre, a posibilidade da existencia dun castro na zona dos arredores do lugar da Pena de Trabanca Badiña, toda a zona das proximidades do cumio do monte Lobeira, o lugar dos petróglifos de Os Ballotes en Bamio, os numerosos petróglifos descubertos despois dos terribles incendios sufridos pola pequena cordilleira do Xiabre-Meda, hai que seguir poñendo en valor e traballar moito no Castro Alobre. Independentemente, de que se debera estudar máis o noso pasado prehistórico. O que constituiría unha riqueza, un valor engadido para a noso Concello, xa de por si rico por moitos motivos: paisaxísticos e naturais, históricos e patrimoniais, gastronomía, riqueza e variedade cultural; que habería que promocionar con entusiasmo e interese e axudar máis para conseguir un turismo de calidade, non depredador. E facer que os propios cidadáns coñezan e valoren todas as nosas enormes riquezas e potenciais. Habería que facer un labor educativo nos centros de estudo, incentivando o coñecemento, creando unidades didácticas, e utilizando os novos recursos que nos ofrecen as TIC. Habería que elaborar unhas boas e coidadas guías turísticas. Deberamos amar máis, e coñecer  a prehistoria do noso concello e todo o que constitúe o noso rico patrimonio histórico e preservalo ao máximo.

O Catro Alobre hai que seguilo a estudar e a conservar, é responsabilidade de todos. Todos os vilagarciáns deberamos ser os seus custodios, os seus vixiantes, os seus coidadores; os seus amantes. Por suposto, que compre a súa musealización e a súa posta en valor, despois de tanto tempo de abandono e de ideas estrañas para levar a cabo alí. É un lugar histórico, un templo do noso pasado. Lugar de obrigada visita de todos os escolares do Concello, como que tampouco ningún turista dos moitos que nos visitan ou poderan visitar deberan perderse un paseo ben documentado por tan preciado lugar.

Mais deberan adoptarse unha serie de medidas para a súa máxima protección e coñecemento:

- Coidado e vixiancia permanente.
- Organización de frecuentes visitas escolares.
- Mantemento e ampliación das excavacións.
- Dotación dunha partida fixa e revisable na súa cuantía no orzamento municipal.
- Colaboración de todos os estamentos responsables da Admón. Pública para seguir co seu estudo e mantemento permamente e constante, colaboración co estamento universitario para actualizar os estudos.
- Promover a elaboración de unidades didácticas e guías sobre el.
- Organización de eventos, congresos, xornadas sobre o seu estudo.
- Sensibilizar aos escolares e a todos os cidadáns da súa existencia, do seu coñecemento, do seu coidado.

Esto podería ser extensivo para todo o noso e valioso legado histórico, o que sería un valor engadido para todas as empresas do noso Concello, especialmente todas as relacionadas co turismo.

COÑECER O NOSO PASADO, É COÑECERNOS A NÓS MESMOS E DARLLE VALOR ÁS NOSAS VIDAS.












Texto e fotos: Germán Manuel Torres de Aboal (c) 2017

miércoles, 12 de abril de 2017

O TOLLEITO DE INISHMAAN - VILAGARCÍA -08-04-2017; 21:00 H.



O sábado, 8 de abril de 2017, ás 21:00 h. decidimos ir ao teatro, no Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa representábase a peza multipremiada nos Casares, O Tolleito de Inishmaan. Unha entrada razoable, aínda que habería que fomentar, desde distintas esferas sociais, un apoio máis decidido ao teatro galego.

A representación non defraudou ás miñas espectativas. A historia engaiola, combinando en distintos momentos un fino humor, ao estilo do sutil humor británico, irlandés, galego..., humor "celta" retranqueiro. Unha linguaxe teatral con ritmo, que se amosa na fala anafórica dos personaxes, coa repetición de certas expresións e de certas verbas, que acompañadas doutros recursos, imprímenlle un senso poético ao texto dramatico.

A HISTORIA.- A xente, as máis das veces, amósase intrasixente coas eivas dos demais, discriminando ás persoas polas súas deficiencias ou manías: a minusvalía do tolleito, a teima da tía de falar coas pedras, a curiosidade enfermiza do "corredor de novas"... As miserias humanas, a estreitez da aldea...
O tolleito quere fuxir, buscar nova vida, novas oportunidades, atoparse el mesmo, ser autónomo, escapar da presión. O que busca non o atopa fóra e volve. Retorna a súa aldea, na procura dos seus, que son realmente quen te coñecen, quen te queren. Trata de atopar o seu lugar entre os seus, volve a onde o queren, xunta das súas tías adoptivas, xunta o seu amor. A loita por buscar o lugar que a un lle corresponde, no lugar natural, no lugar das orixes. Esta aldea irlandesa, cos seus típicos paisanos e o trasunto da aldea galega.

OS PERSONAXES.- Quen se me fai máis crible e atractivo, máis nobre no trasunto da historia é o xornalista, bo, o corredor de novas.
O tolleito, demasiado tolleito, o que implica un bo traballo do actor que o representa. Están moi esaxeradas as súas eivas. Conmove a súa realidade, que o fan un ser débil. Aínda que amosa o seu ser forte cando toma a decisión de se ir, aínda con mentiras e trampas.
A parella das tías adoptivas favorecen o toque humorístico. 
Logo está a parella de irmáns, coa personalidade forte e indepedente da irmá.
E a figura do mariñeiro que contribúe a completar o nudo e o desenlace da historia.

A POSTA EN ESCENA.- Cunha economía de medios e bo uso deles fáisenos vivir a trama e a problemática humana e social. Cunha simplicidade na posta en escena, moi suxerente, cuns elementos concretos e sinxelos denótanse e delimítanse moi ben os espazos escénicos.

- A tenda (coa balanza e co mostrador que nola sinalan) é o escenario principal.

- O mar, a praia, delimitada pola cor azul e polas pedras brancas, e pola pequena lanchiña.

- A casa do corredor de novas, suxerida por poucos elementos, pero sabemos, intuímos que é a casa.

Cun axeitado xogo de luces, cores, sons e música delimítanse moi ben espazos e escenas.

Nin que dicir ten que cando chegamos á sala, co pano aínda pechado, escóitase moi suave o bater da auga do mar, algo xa suxerente que predispoñía o ánimo, era un son moi, moi débil case imperceptible, pero estaba aí, de súpeto ábrese o pano, todo a escuras, luz... estamos nunha tenda calquera, dun aldea calquera de Irlanda (vs. Galicia)...

MÁIS INFORMACIÓN:

 https://www.coruna.gal/portal/es/agenda/proximos-eventos/detalle-agenda/ciclo-principal-o-tolleito-de-inishmaan/suceso/1453609550139?argIdioma=es

miércoles, 29 de marzo de 2017

CELEBRAMOS O DÍA INTERNACIONAL DA POESÍA-21-03-2017

Camelias para Rosalía de Castro, cortesía da Sra. Viúva de D. Luis Cordal Carús

Un grupo de persoas, que a cotío nos xuntamos na Mesa das Verbas para ceibar os versos ao ar e algúns seguidores incondicionais, co patrocinio do Concello de Vilagarcía de Arousa e a colaboración da Concellería de Cultura e a Biblioteca Pública Municipal "Rosalía de Castro" celebramos o 21 de marzo o Día Internacional da Poesía, que coincide co comezo da Primavera, e o fixemos para honrar á poeta por excelencia da poesía galega, a senlleira e inmortal Rosalía de Castro, da que se cumpren cento oitenta anos do seu nacemento e como acto de clausura da exposición organizada na súa lembranza pola nosa Biblioteca.

Leron algúns dos seus poemas e/ou un selección de Rosalía, dos seus libros: Cantares Gallegos e Follas Novas, as seguintes persoas:

Augusto Guedes

Manuel Lage

Antonio Quiñoy

Carmen Abalo

Eduardo Víctor Castro López (EvCalo)

Rafa Gómez Fariña

Ramón Quintáns

Carmen Sánchez

José Tizado

Xermán M. Torres

Imaxe dunha anterior homenaxe a Rosalía na Biblioteca
(Diario de Arousa)

Imaxe do Diario de Arousa sobre a "solta de versos" do 21/03/2017
(Nosa gratitude para o Diario de Arousa)



viernes, 17 de marzo de 2017

POESÍA, MÁIS POESÍA, POR FAVOR

CELEBRAREMOS PROXIMAMENTE DOUS ACTOS POÉTICOS EN VILAGARCÍA


1.- DÍA INTERNACIONAL DA POESÍA, MARTES, 21-03-2017; 19:00 H./ 20:30 H.

HOMENAXE A ROSALIA DE CASTRO

RECITAL DE POESÍA EN LINGUA GALEGA

Terá lugar no baixo da Casa de Cultura da rúa Alcalde Rey Daviña de Vilagarcía de Arousa, o primeiro día da primavera de 2017, no lugar e hora xa indicado. Cada un poderá ler algúns poemas da súa autoría e doutros autores, a única condición en que sexan en lingua galega. Tamén se lerán poemas da gran Rosalía de Castro a quen homenaxeamos ese día.

Patrocina o Concello de Vilagarcía de Arousa e colaboran no desenvolvemento do acto a Concellería de Cultura, a Biblioteca Pública Municipal "Rosalía de Castro" e o grupo poético da Mesa das Verbas, entrada e participación libres ata completar aforo. 


2.-  LXX MESA DAS VERBAS, SÁBADO 25-03-2017; 18:30 H.


Na Mesa das Verbas acudimos con toda liberdade a ceibar os versos ao ar. Será no lugar de costume, Sala de Conferencias do Auditorio Municipal, na data e hora indicadas. Versos sen condicionantes cada quen pode expresarse como queira. Desde o equipo promotor promovemos, fomentamos e divulgamos poesía en lingua galega. Vinde probar os versos, que ricos son!!!


domingo, 12 de marzo de 2017

FILGUEIRA VALVERDE, TRADUTOR

Filgueira, na súa derradeira conferencia en Vilagarcía (1994)
Imaxe do Arquivo de ONDAS DE AROSA
(De esqda. a dta.: Emilia Ruido, Mª Xesús Garrido, Xosé Torrado, Filgueira Valverde, Xaquina Trillo, Xermán M. Torres)


Vou reflectir a resposta a un inquérito do Dr. José Manuel Dasilva, profesor da Universidade de Vigo.

Vai sobre a faceta de Filgueira Valverde como tradutor e o seu dominio de idiomas.

Indicar que a faceta como tradutor por parte de Filgueira Valverde está pouco cultivada, prácticamente o que che informei da súa versión ao galego do Vía Crucis de Paul Claudel e practicamente nada máis.

El tiña bos coñecementos do francés escrito e falado, certa iniciación ao inglés escrito, nos seus anos mozos asistiu a algún curso de Inglés, impartido no Instituto de Idiomas da USC. De alemán non me consta que tivera competencias. Sobre este tema teño conversado co fillo de Filgueira, Fernando Filgueira Iglesias e con Xosé Carlos Valle Pérez, discípulo de D. Xosé, e tamén despois de ter relido e estudiado o curriculum do erudito pontevedrés, como tamén de terme fixado moito nos seus nove tomos de ensaios denominados ADRAL.

Polo seu grande dominio do latín e os coñecementos académicos do grego clásico e o seu fondo coñecemento do galego e do castelán, defendíase ben co portugués, non hai que se esquecer dos vínculos dos membros do SEG co seu fraterno Portugal. Sabes que Filgueira tiña grandes amigos no país irmán, como por exemplo, o Dr. Santos Junior da Universidade de Porto, a quen coñecín eu sendo un neno duns once ou doce anos, se queres un día cóntoche unha anécdota sobre este coñecemento. Por todo isto tiña facilidades coas linguas románicas, sobre todo lendo, caso do italiano, poñamos por caso. Os seus coñecementos do galego e castelán medievais e as súas grafías axudábanlle a coñecer moitas cousas dun xeito global e nunha visión de conxunto.

Seguindo o Catálogo de Mª Xesús Fortes (1996) vouche a referir algunhas obras e traballos de Filgueira onde hai relación con outras linguas, sobre todo co francés, e penso que indirectamente sobre obras en polaco do Papa Wojtyla.

1955:

-481.- "Sobre Georges Lote: Histoire du vers français, II". Recensoes da Revista Portuguesa de Filología VI, 1953-1955. Coimbra. Casa do Castelo, edit.

1964:

- 554.- Castro, Rosalía de: Poems. Traducido do galego por Charles David Ley. Introdución e selección de X. Filgueira Valverde. Ministerio de Asuntos Exteriores.Madrid. (L.F. 100).

1968:

- 619.- Claudel, Paul: Vía Crucis. Versión de Filgueira Valverde. Separata nº 20 de Grial. Vigo, tipografía Faro de Vigo. (L.F. 121).

1969:

- 633.- "La Pèlerine de Grace". El Museo de Pontevedra, XXIII, páxs. 77 e ss. (L.F. 136).

1981:
- 1.209.- "La Pèlerine de Grace". El Correo Gallego, Santiago de Compostela, 9-VIII.

1982:
- 1.275.- "Froissart" e a "Bonne Ville". Faro de Vigo, 8-VIII.

- 1.283.- "O Papa Wojtyla, cantor do mar". La Voz de Galicia, 4-XI

- 1.284.- "O poema á fala do Papa Wojtyla". Faro de Vigo. 9-XI. Repr. no Terceiro Adral.

Sobre obras e temas deste papa volverá a escribir na década dos noventa e tamén na súa serie de ensaios Adral.

1985:

- 1.396.- "La Littérature sur le chemin du Pèlerinage de Saint-Jacques de Compostelle. Poésie et theatre". En: Europalia 85. España: Santiago de Compostela. 1000 ans de Pèlerinage Européen. Centre Noor Kunst en Cultur. Credit Comma Grand. (L.F. 288).

1986:

- 1.508.- "A 'bonne ville' que est apellée Pontevedra". La Voz de Galicia, 3-X.

1987:

- 1.584.- "Die Rose von Pontevedra". Faro de Vigo, 8-VIII. - V Adral.

1988:

- 1.604.- "La resurrection d'une langue: le galicien d'hier à aujourd'hui". Institut d'Études Iberiques et Latinoamericaines. Université de Paris-Sorbonne. (L.F. 325). Reeditado pola Fundación Filgueira Valverde en 1991.

Isto é todo o que atopei, pouco máis pode haber.

BIBLIOGRAFÍA E RECURSOS EN LIÑA:

- Fortes Alén, Mª Xesús (1996): Ó Dr. Filgueira Valverde nos seus noventa anos (1906-1996). Bibliografía. Traballos. Eloxios. Pontevedra, Caixa de Aforros de Pontevedra.

- Fuentes Alende, Xosé (1976): Filgueira Valverde, Publicaciones, Conferencias, Curriculum. Homenaje de sus Discípulos. Vigo.

www.filgueiravalverde.gal

domingo, 5 de marzo de 2017

8 DE MARZO-DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA




Na sala de exposicións do Auditorio Municipal amósase estes días un traballo para conmemorar o Día Internacional da Muller Traballadora, coordinado pola equipa de Igualdade da Concellería da Muller e coa colaboración de centros educativos da cidade.

A muller debe ser querida e respectada en plano de igualdade, debendo ocupar os postos que equitativamente lles corresponden na nosa sociedade. Deben dar o paso para ocupar os postos de responsabilidade e dirección en consonancia coa súa representatividade social.

No meu campo da educación non deixa de ser un paradoxo e algo fóra de lugar, que sendo maioría das profesionais mulleres, ocupen mínimamente os postos de dirección. Cantas mulleres reitoras de universidade hai? Coñecen a algunha?

Pola miña nai, pola miña muller e polas miñas fillas non podo comprender que maltratadores e asasinos de mulleres anden soltos e sen castigo. VIOLENCIA MACHISTA NUNCA MÁIS!!!

Cal é a miña aportación a esta interesante exposición, bueno unha aportación recollida por outros a xeito de documentación. Dúas mostras: 

1.- A foto que ilustra a síntese biográfica da "madre Guadalupe", especialmente vinculada comigo, e que eu lle tomei pouco antes do seu pasamento nun pequeno encontro e entrevista que mantivemos na casa filipense de Trabanca Badiña.

2.- A referencia ao encontro da poetisa Xaquina Trillo co poeta granadino Federico García Lorca en 1932. Anécdota que a propia Xaquina me relatou e a que eu en distintos artigos me referín. Ela mesma a narraría nun congreso celebrado en Compostela sobre o autor dos seis poemas lorquianos en lingua galega, ao que tamén asistiron dous egrexios e queridos amigos, D. Antón Fraguas Fraguas e D. Xesús Alonso Montero.

Outras mulleres que se mencionan na exposición e cas que mantiven algunha relación son a poetisa e escritora de literatura infantil, Gloria Sánchez, compañeira de profesión e os dous gañamos a oposición no mesmo tribunal no ano 1982. Sobre a obra literaria de Gloria teño falado moito no meu microespazo  O CURRUNCHO DOS LIBROS, no magazine sabatino de Radio Arosa-SER.

Modesta Padín, mestra nos primeiros pasos musicais dos meus fillos cando eran ben pequenos, uns parvuliños.

Mari Paz Vilas, xogadora de fútbol e compañeira do meu fillo nas equipas de base do Club de Fútbol Arousa. Xestionei co seu pai e con Antonio, periodista deportivo da sección local de Faro de Vigo, a súa primeira entrevista nun medio de comunicación social, propiciando ese acto periodístico.

Dolores García Jiménez, primeira e ata o de agora única alcaldesa de Vilagarcía, coa que manteño unha sincera e mutua amizade. Eu son amigo desde vai moito tempo da súa culta e elegante nai, descendente familiar de D. Benito Pérez Galdós, e do seu irmán Pablo, cando traballamos por constituir un Clube Xuvenil aberto e democrático na Vilagarcía de finais da década dos setenta e principios dos oitenta do pasado século.

As mulleres son persoas que se entregan por enteiro ao servizo da Humanidade, deben ser amadas, respectadas e nunha posición de igualdade, debendo ocupar as cuotas de poder que lles corresponden. Que sería da Humanidade sen o papel social que desenvolven as mulleres? Elas son as nosas nais, mulleres e fillas merecen consideración, recoñecemento e o máximo amor. Unha sociedade que permite o maltrato á muller é unha sociedade enferma. Tolerancia 0 á violencia machista.

lunes, 27 de febrero de 2017

POESÍA, MÁIS POESÍA, POR FAVOR

Velaquí tendes un poema que comparte con todos nós Sylvie Rico:




Dámoslle as grazas a Sylvie e desexamos que na Mesa das Verbas siga a compartir versos da grande literatura francesa que nos comprace tanto.